Home

image

Beste Amnon,

Vanavond word je dertig of ten minste, vanavond vier je dat je afgelopen dinsdag dertig geworden bent. Alhoewel ik niet zo van de verjaardagen ben en al helemaal niet van cadeautjes, zijn er mijlpalen die ook ik niet ongemerkt voorbij wil laten gaan. Dit is er zo een. Ik heb daarom weken nagedacht over een geschikt cadeau en laat me je vertellen, dat viel niet mee. Je hebt immers alles al, behalve een paar dingen die ook ik niet kan betalen. Amnon, ik ben er eerlijk gezegd niet echt uitgekomen. Uiteindelijk heb ik maar een waardebon bij Bon Motoren besteld en me er bij neergelegd dat mijn cadeau voor je dertigste minder goed zou zijn dan je misschien had gehoopt. Ik kon toen nog niet weten dat ik je ideale cadeau vandaag alsnog zou vinden.

Amnon, in de afgelopen zestien jaar is me natuurlijk niet ontgaan dat jij intens kunt genieten van andermans misere. De kleine misere natuurlijk, met driftaanvallen enzo, niet de grote misere met lange diepe stiltes. Het is me verder ook opgevallen dat je nog veel meer van dit soort misere geniet als deze misere ontstaat tijdens een poging om jou eens een keer flink te f*cken. En dat je er al helemaal van smult als die misere mij ten deel valt.

Nou ouwe, in dat geval is er geen beter cadeau denkbaar dan dit verhaal.

Dit verhaal begint vanochtend, in m’n zitbad. Misschien heb ik je wel eens verteld dat ik m’n beste ideeën bijna altijd onder de douche krijg? Nou, m’n slechtste dus blijkbaar ook. Ik zit onder m’n douche -zoals je weet heb ik het staan al lang opgegeven- en vraag me af hoe ik die bon nou beter zou kunnen presenteren dan als lullig printje in een envelop. Plotseling heb ik het. Ik kan je bon vastplakken aan een groot stuk uitlaatpijp. En niet een beetje vastplakken natuurlijk, maar met hele rollen plakband tegelijk, zodat je de bon er niet vanaf kan krijgen zonder ’em te scheuren. Op die manier kom jij mooi in je maag te zitten met een achterlijk stuk uitlaatpijp dat je toch ook niet weg kan gooien want ja, daar gaat je bon. Ik vind dit een geniaal idee en neem me voor vanmiddag naar de sloop te rijden om zo’n stuk pijp te halen.

Maar eerst heb ik een afspraak met Joel. Ik zal je niet vervelen met de uiterst gaye details omtrent deze afspraak en vertel je daarom alleen dat de afspraak al lang staat, dat ik er om elf uur moet zijn, dat ik eigenlijk niet te laat kan komen en er samen met Maike naartoe ga en dat ik er absoluut de auto voor nodig heb. Om iets voor elf vraag ik dan ook de autosleutel aan Maike; die moet zij wel hebben want hij ligt niet op de vaste plek en in m’n jaszak zit ‘ ie ook niet. Alleen zij heeft hem niet, zegt ze, ze heeft ’em gister aan mij gegeven om de achterklep open te maken.

Kut…

Ik loop nog een keer naar m’n jas en check alle zakken, Niets. Ik pak daarna -tegen beter weten in- m’n andere jas en loop ook daarbij alle zakken na. Nog steeds niets. Intussen tikt de klok door, iets wat Maike ook voelt, want zij heeft haar handtas al omgekeerd en de hele inhoud ligt op tafel, make-up, lippenbalsems, pakken zakdoekjes en kauwgom, haar sleutelbos, twee soorten portemonnees en god weet wat nog niet meer maar geen f*cking sleutel.

Zonder iets te zeggen verdelen we de rollen. Ik trek m’n jas aan, loop naar buiten en scan de stoep op weg naar de auto. Maike concentreert zich op het huis. Een half uur later draaien we dat om en gaat Maike naar buiten terwijl ik de dekens van de bedden trek, de matrassen omkeer, kijk in schoenen die ik in geen jaren gedragen heb en overweeg een volle vuilniszak uit te pluizen. Een uur later sta ik bij de Albert Heijn de rij op te houden terwijl het kassameisje door een bak met uitsluitend pinpassen en fietssleutels heen gaat en ten slotte doe ik zelfs navraag bij het Marokkaanse bakkertje waar ze vrijwel geen Nederlands spreken, met uitzondering van het gehoofddoekte meisje dat dan maar uit de keuken wordt gehaald. Intussen heeft Maike de Saab-dealer gebeld, die voor slechts honderdvijftig euro over drie weken al een nieuwe sleutel kan hebben. Dit bericht inspireert me genoeg om een laatste wanhoopspoging te ondernemen, waarbij ik uiteindelijk bijna helemaal onder m’n Saab op de grond kom te liggen. Maar ook daar ligt mijn sleutel niet.

Het kost me een klein uurtje om te accepteren dat ‘ ie voorlopig echt weg is. De afspraak met Joel heb ik intussen afgezegd en het is een uur of twee als ik achter m’n computer kruip. Paul heef z’n Bon-bon gemaild en die moet ik uitprinten. Ik ben van plan daarna met een car2go-autootje naar Rooie Ben te rijden voor dat stuk pijp. Ik check Paul’s PDF -die zo lullig is dat het ook wel weer leuk wordt- en druk op appeltje-Pee. En vervolgens gebeurt er helemaal niets.

Kut…

Ik open een finder-window en navigeer naar m’n printer of ten minste, ik probeer te navigeren naar m’n printer maar de lijst met beschikbare printers is helemaal leeg. Ik probeer de computer te laten zoeken naar de printer die ik net voor zestig euro van nieuwe inkt heb voorzien maar de computer kan de printer die ik net voor zestig euro van nieuwe inkt heb voorzien niet vinden. Ik sta op, loop naar een doos met computerspullen en pak daar de speciale kabel uit die je nodig hebt om de printer opnieuw te installeren. Ik pak ook de duimdikke handleiding erbij en volg de stappen die nodig zijn om het probleem lokaal op te lossen. Volgens de installatiewizard is de printer uiteindelijk opnieuw geïnstalleerd maar een tweede keer appeltje-Pee leert dat dit een leugen is. Ik navigeer naar de Lexmark software onder applications > Lexmark maar vind daar geen driver. Ik besluit een driver te downloaden van internet. Dat lijkt goed te gaan en niet veel later zegt de installatiewizard dat de printer deze keer wel echt helemaal goed geïnstalleerd is. Ik ga weer naar de PDF, druk appeltje-Pee en er gebeurt opnieuw helemaal… niets.

Omdat dit zo ongeveer de tachtigste keer is dat de Lexmark i301 dit gedrag vertoont flip ik ’em nu compleet door. Ik trek de printer van de vensterbank en smijt ’em tegen de verre muur van m’n kantoortje. De klap is hard genoeg om de klep van de printer te breken, twee snowboards om te laten pleuren en Maike, die intussen op de fatboy in slaap was gevallen, bijna een hartaanval te bezorgen. Dit leidt natuurlijk direct tot ruzie. Op dat moment vind ik mijn handelen echter nog compleet redelijk dus Maike’s vraag “Of ik ik misschien helemaal achterlijk geworden ben” levert niet de reactie op die ze misschien had gehoopt.

Zonder deze ruzie verder uit te vechten pak ik opnieuw mijn jas, m’n handschoenen en m’n muts, smijt de voordeur achter me dicht en loop naar de dichtstbijzijnde car2go. Fokit, ik print wel effe op de zaak. De rit naar Rooie Ben verloopt eigenlijk zonder problemen en ik krijg het stuk uitlaat zelfs gratis mee. Ook het stuk vanaf de Osdorperweg naar de zaak gaat eigenlijk prima. Maar dan. Eenmaal aangekomen moet ik de car2go via het touchscreen in het dashboard in de parkeerstand zetten. Alleen geeft de car2go me daar niet de gelegenheid toe. Hij gedraagt zich alsof ik de rit compleet wil beëindigen en geeft me daarna steeds opnieuw de opdracht op een andere parkeerplek op te zoeken omdat ik me buiten het werkgebied van car2go bevind. Ik zet de auto een keer of vier aan en uit maar het resultaat is steeds hetzelfde. Uit pure wanhoop begin ik dan maar op het touchscreen te drukken, dat helaas niet op mijn gedruk reageert en te slotte sla ik met een volle vuist het  scherm volledig aan diggelen.

Kut…

Ik stap uit. Marco hangt uit het raam. Hij heeft de klap gehoord en vraagt zich af of alles wel goed gaat. Nou ja, niet echt dus maar dat doet er even niet toe, ik ben hier voor het printje. Ik loop naar boven en druk opnieuw op appeltje-Pee dat het deze keer goddank wel doet en loop terug naar beneden. Zoals je weet moet die kansloze laserprinter een kwartier opwarmen en dus is het zo’n zestien minuten later als ik met m’n printjes de Smart in stap. Die intussen de startonderbreking heeft geactiveerd, iets wat je alleen kunt opheffen door je pincode in te toetsen op… het touchscreen.

Dubbel kut…

Dat gaat niet werken dus ik besluit de hulplijn van car2go maar op te bellen, Er zit niets anders op dan eerlijk op te biechten wat er is gebeurd en hopen dat ze me kunnen helpen. Twintig minuten later blijkt dat ze dat niet kunnen. Sterker nog, ze kunnen mijn huur niet eens beëindigen omdat ik me “buiten het werkgebied bevind”. Dat betekent dat ik tegen een kostenpostje aankijk van al gauw 120 euro, het gebroken touchscreen natuurlijk niet meegerekend. Okay wacht. Ik schrijf dus net dat ze de huur “niet kunnen” beëindigen maar Amnon, uit het gesprek blijkt eigenlijk dat ze het wel kunnen maar dat het meisje aan de telefoon het gewoon niet mag. Dat zijn “nou eenmaal de regels” en daar kan zij ook niets aan doen. Als ik de huur wil beëindigen zal ik er op de een of andere manier voor moeten zorgen dat deze startonderbroken smart zich alsnog weer binnen het werkgebied gaat bevinden.

Helemaal parra besluit ik dan maar de ANWB te bellen. Misschien kunnen zij me naar het werkgebied slepen. Ik had tot nu toe eigelijk alleen maar goede ervaringen met de ANWB maar deze keer loopt het anders. Een car2go is een commercieel voertuig, zeggen ze. En dus kunnen ze me niet helpen. Ik probeer ze twintig minuten lang te overtuigen van het tegendeel maar no go. Regels zijn regels, once again. Dan komen Marco en Francis naar buiten. Ze zijn verbaasd dat ik er nog steeds sta en vragen of ze kunnen helpen. Als blijkt dat Francis een sleepkabel in z’n auto heeft besluit ik om m’n probleem dan toch maar met zijn hulp op te lossen. Ik pak de kabel en en ga maar weer eens op de grond liggen. Een prima positie om te ontdekken dat die k*nkersmart dus geen f*cking sleepoog heeft!

Die Smart staat er nu nog, Amnon. Met kapot touchscreen, buiten het werkgebied en nog steeds verhuurd. Een peperdure bos rozen, een sloot excuses en een liedje op m’n mondharmonica konden Maike weliswaar wat kalmeren, maar na dag als vandaag blijft ze vanavond liever thuis. De printer, die ligt gebroken in de gang te wachten op zijn uiteindelijke vernietiging en m’n autosleutel is nog steeds kwijt.

Het is intussen kwart voor negen. Ik zal die knalpijp maar eens in gaan pakken.

Hartelijk gefeliciteerd! En nog vele jaren, kut.

Advertisements

2 thoughts on “Een cadeau voor Amnon Klein

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s